Nederlands Soortenregister

Overzicht van de Nederlandse biodiversiteit

Perzische berenklauw Heracleum persicum

Foto: Jouko Lehmuskallio

Indeling

Apiaceae [familie]
Heracleum [genus] (4/2)
persicum [soort]

Heracleum persicum lijkt sterk op reuzenberenklauw en Sosnowsky's berenklauw. Door sommigen worden deze taxa als ondersoorten beschouwd. Het zijn hoge kruiden met een dikke penwortel en grote schermvormige bloeiwijzen. Heracleum persicum wordt net als Heracleum sosnowskyi minder hoog dan reuzenberenklauw. De stengel is paars, met grote paars tot paarsrood gekleurde stukken aan de basis. Met 1,5-2 cm dik is de basis van de stengel gewoonlijk minder dik dan bij reuzenberenklauw. De bladeren zijn meer gedeeld dan bij reuzenberenklauw, en kunnen tot 2 meter lang zijn, diep ingesneden met scherpe punten, en met 2 tot 3 paren laterale bladsegmenten. De hele plant heeft een anijsgeur. De bladrand is kort afgerond getand en vertoont aan de onderkant lichte zachte beharing. De samengestelde schermen staan convex, en hebben witte bloemen waarvan de buitenste kroonblaadjes stralend zijn. Schermen bestaan uit 20-80 stralen met stijve beharing. In tegenstelling tot reuzenberenklauw zijn de zijschermen kleiner dan het eindscherm en vaak zonder vrucht. Een ander mogelijk kenmerk om reuzenberenklauw en Perzische berenklauw te onderscheiden zijn de vorm en plaatsing van haren. Reuzenberenklauw heeft transparante, gekromde haren die met een stand van 45 graden uit de stengel steken, terwijl Perzische berenklauw wat stijvere en wittere haren heeft, die recht uit de stengel steken. De vruchten van H. persicum zijn 13-15 mm lang en zijn vrij dicht behaard. Het op naam brengen van de nauw verwante grote Berenklauwsoorten buiten hun oorspronkelijke verspreidingsgebied is lastig. Ook al vanwege het feit dat deze Heracleum-soorten hybridiseren. De morfologische kenmerken van H. persicum variëren daarnaast sterk als gevolg van de omgevingscondities waarin ze groeit.

Gelijkende soorten De belangrijkste verschillen tussen H. mantegazzianum, H. sosnoskyi en H. persicum zijn in onderstaande tabel samengevat. De kenmerken die in de verschillende bronnen worden genoemd zijn echter niet éénduidig en vertonen vaak een grote overlap. 

Bron

Auteur(s)

Beringen, R.